Vista panorámica Colegio Labor
 

Colegio Labor

Centro Privado Concertado
Fundado en 1932

Actividades Extraescolares y Escuelas Deportivas

Avda. Camelias 53, 36211 Vigo
Tel. 986414529

barra.gif (2323 bytes)

 

Cuadro de texto: COLEGIO LABOR. ACTIVIDADES EXTRAESCOLARES. CURSO 2007/2008

 

 

 

Actividades organizadas por el Centro (los interesados entregar en secretaría la ficha de inscripción)

 

ACTIVIDAD

CATEGORÍA

DIAS

HORARIO

Fútbol Sala

Hasta  2º Prim.

Lunes y Miércoles

de 5 a 6

3º y 4º Prim.

Martes y Jueves

de 4 a 5

5º y 6º Prim.

Lunes y Miércoles

de 4 a 5

1º y 2º ESO

Miércoles y Viernes

de 5 a 6

3º y 4º ESO

Viernes

de 4 a 6

Patinaje Artístico

Iniciación

Martes y Jueves

de 5 a 6

Perfeccionamiento

Martes y Jueves

de 4 a 5

Baloncesto

Primaria

Martes y Jueves

de 5 a 6

ESO

Martes y Jueves

de 4 a 5

Música:

Guitarra

Martes y Jueves

de 4 a 5

Manualidades

Todos los alumnos

Lunes

de 4 a 6

 

 

 

         

 

Actividades en el centro organizadas por otras entidades

 

Inglés

Impartido en el centro por academia KITH.  Información  Teléfono: 986484205

Iniciación: viernes de 16 a 17.30 h. / Avanzados: martes y jueves de 16 a 17 h.

Música:

Iniciación musical. Ver hoja aparte

Natación

SÓLO ALUMNOS DE INFANTIL, 1º CICLO de PRIMARIA y 2º CICLO de PRIMARIA

En la piscina del Gimnasio Budo, durante el horario escolar (por las mañanas).

 

Taek-Won-Do

Impartido por Club Kiap. Lunes y miércoles de 4.00 a 5.00

     

 

Colegio Labor

Avda. Camelias 53 - Calle Romil 66

E-mail: cpr.labor@edu.xunta.es

Web: www.colegiolabor.com

Tel: 986414529

 

Cómo escoller unha
actividade extraescolar

Á hora de valorar se a actividade extraescolar na que está matriculado un alumno é a máis axeitada debemos busca-lo equilibrio e tentar que sexa un bo complemento:

Se falamos dun rapaz moi inquedo, viríalle ben practicar algunha actividade deportiva que lle permita canalizar toda a enerxía que acumula ó longo do día.

Se estamos diante dun neno moi intelectual, pouco dado a participar en xogos movidos e apuntalo a un deporte suponlle un castigo, pódenlle vir ben unhas clases de manualidades, xogos de habilidade ou maquetismo.

Sé lle custa entrablar relacións axudaralle participar nun grupo de teatro ou expresión corporal.

En xeral, dado que actividade escolar é moi sedentaria, cómpre buscar complementala con algún deporte ou xogo ó aire libre.

Á hora de escoller:

Temos que valora-la opinión do rapaz. Se odia toca-la guitarra ou pasa vergonza nas clases de baile, non paga a pena insistir, pois acabará por aborrece-la actividade.

Unha vez escollida a actividade, non pode abandonala, alomenos ata que remate o trimestre. É normal que non saiba o que lle gusta e que necesite probar algunhas opcións ata dar con unha que o satisfaga, iso si, sen caprichos. Por outra banda, pode ser un bo xeito de aprende-la importancia de manter un compromiso, mesmo cando un está canso ou desilusionado.

Non debemos agobiar ó rapaz: é importante que as actividades extraescolares non superen as catro ou cinco horas semanais. Os nenos non están preparados para aturar unha xeira de traballo de adulto.

Por outra parte, que tampouco sexa un aburrido. Se pasa o tempo diante da tele ou dos vídeoxogos comendo doces, corta coa situación e que practique algunha actividade que o motive.

Tratemos de racha-la rutina. Xa bota arredor de 25 horas á semana cos mesmos rapaces da clase durante todo o curso. Se ademais comparte as actividades extraescolares e ata os campamentos e excursións de verán, o seu mundo de relación quedará moi limitado. Sempre que se poida, cómprelle cambiar de aires e de compañeiros.

Non hai que castigalo nin ameazalo con sacalo das actividades: forman parte do seu desenvolvemento e, se están ben elexidas, axúdano a acada-lo seu equilibrio persoal: Se a un neno inquedo lle quitamos unha actividade deportiva cando se porta mal ou trae malas notas, o máis probable é que a súa conducta empeore, por non contar cunha vía de escape a toda esa inquedanza e enerxía.

barra.gif (2323 bytes)

Función das actividades extraescolares

Deportivas

  • Axudan ó desenvolvemento físico, á percepción espacial, á visión periférica, á coordinación motriz, á axilidade e ó equilibrio.
  • A nivel social, aprendennos a asumir responsabilidades, a asimila-las normas e regras, a aceptar as frustracións, a respectar ós demais, a coñecernos a nós mesmos e a ter disciplina, perseverancia e afán de autosuperación.
  • colares e ata os campamentos e excursións de verán, o seu mundo de relación quedará

Artísticas

  • Potencian o gusto pola estética, a creatividade, a imaxinación e a reflexión. A maioría delas desenvolven as destrezas manuais e visuais.

  • Ensinan valores como a autodisciplina, a perseverancia e a responsabilidade.

Académicas

  • O seu obxectivo principal é a ampliazon de coñecementos.

  • As máis típicas son o reforzo das materias do colexio, os idiomas ou a informática.

  • O risco é que en vez de completa-la formación escolar se trate de máis do mesmo, e non sirvan para desfogarse.

barra.gif (2323 bytes)

Educar con el deporte

El objetivo de las Escuelas Deportivas es hacer de las actividades deportivas un complemento de la formación académica que los chicos reciben en el Colegio. Nuestra labor consiste en iniciar a los alumnos y alumnas en el deporte y formarlos tanto técnicamente como humanamente para su práctica. Esto lleva consigo fomentar el espíritu de equipo, la competitividad sanamente entendida e inculcarles afán de superación, además de someterlos a la disciplina que toda práctica deportiva requiere. Los chicos, por tanto, no sólo deben disfrutar del deporte, sino que también deben aprender con él, de modo que todos los conocimientos y experiencias que adquieran sean un complemento más a su educación y su preparación para enfrentarse a un reto mucho más que exigente que la simple competición deportiva: la vida. En la vida, como en el deporte, lo importante no es ganar a cualquier precio, sino participar según las reglas que nos dicta nuestra conciencia, siempre con rectitud e integridad y dando lo mejor que llevamos dentro.

En la siguiente dirección podréis consultar los resultados y clasificaciones de las competiciones oficiales de fútbol-sala de los equipos de nuestras Escuelas Deportivas: www.fgfs-vigo.com  

barra.gif (2323 bytes)

Coloquio con Chus Lago

Tras su éxito en el verano de 2003 en su escalada al Pobeda, Chus Lago nos remitió el siguiente mensaje:

Agradezco al Colegio Labor las muestras de apoyo recibidas. Tenéis que estar muy orgullosos de Jorge Méndez [profesor de Educación Física y preparador físico de Chus Lago], porque gracias a él habéis participado en mi proyecto.
Un saludo y un abrazo.

Chus Lago junto a  su preparador y nuestro profesor de Educación Física, Jorge Méndez

Si queréis conocer más detalles de sus expediciones y manteneros al tanto de sus proyectos podéis visitar su web personal: http://www.chuslago.com

Chus Lago en el salón de actos ofreciendo una charla a nuestros alumnos (68411 bytes)

El 14 de junio de 2002, la alpinista Chus Lago visitó el Labor a fin de dar una charla a los alumnos de, por entonces, 3º de ESO sobre sus experiencias y, en concreto, sobre su exitosa expedición al Everest. En primer lugar asistimos a la proyección de un vídeo sobre su expedición más reciente.  A su término mantuvimos un coloquio que   reproducimos a continuación de forma íntegra debido a su gran interés, no sólo desde el punto de vista deportivo, sino muy especialmente desde el punto de vista humano y educativo en lo referente al trabajo, esfuerzo y sacrificio.

Todo esto no sería posible sin el apoyo de su patrocinador CAIXANOVA.

Agradecemos de manera especial el trabajo desinteresado y minucioso en la transcripción y redacción de estos textos por parte de Brais Blanco Rodicio (antiguo alumno,  cuando cursaba 4º de E.S.O.)

Pregunta ¾ ¿En esta expedición que nos acabas de mostrar en el vídeo tenías prioridad deportiva o documental, de grabar imágenes?

Chus Lago ¾ ¿Escalar seguro o filmar? Hemos preferido escalar seguro. Es una montaña que se suele hacer en veinte, treinta días, y la hemos hecho en seis días, con lo cual llegamos a la cumbre reventados. No siempre tuve el mismo equipo. Yo empecé 11 años a hacer montaña. No tenía saco de dormir, las botas rotas, se me rompía la mochila... pero bueno, pasar mas frió que otra cosa. Bueno, yo creo que al que le gusta algo al final sale adelante, ¿no? Hay un recuerdo, que cuando subí al Everest se me vino a la mente: yo llevo 26 años haciendo montaña. Ahora tengo treinta y siete. Pues cuando tenía 12 ó 13 años me llevaron a las cuevas más profundas de Galicia, que están en la Serra do Caurel, una Sierra preciosa que hay en Lugo. Allí hay una cueva de unos 160 metros y la bajé con unos espeleólogos. Cuando llegamos al final, me dijeron que era la primera mujer que llegaba al fondo de la cueva más profunda de Galicia. En aquel momento a mí no me pareció un logro deportivo. Me pareció,  pues no sé, como estar metida en algún libro de Julio Verne, o de ese tipo. Me acordé en el Everest porque desde el fondo de aquella cueva hasta el extremo de la tierra, hasta estar la punta del Everest, que te sales de la Tierra, habían pasado muchas montañas, muchos obstáculos que superar: uno por ser mujer, otro por hacer un deporte que no es convencional y que requiere romper muchas estructuras con las que te educan desde pequeñita: de una manera a las niñas, y de otra a los chavales, aunque ahora no os deis cuenta... e incluso la sociedad... y que estás casada... que hay unas estructuras para cada uno, y las has tenido que romper para llegar hasta allí... pues habían pasado muchísimas montañas: Perú, Bolivia, África, Katmandú, Nepal, etc. Repetir montañas seis veces, ensayar, para ver cuáles eran mis miedos, a qué me podía enfrentar y a qué no, para ver dónde fallaba y dónde me crecía y entrenar durísimo, porque puede más la cabeza o el cuerpo. Está claro que si tu cabeza te sube a un sitio y tú físicamente no eres capaz de salir de allí, volando no vas a salir. Entonces cuanto más entrenado estés, psicológicamente vas a estar más fuerte, más seguro de ti mismo. Yo eso es lo tenía muy claro. Tu cabeza va a funcionar bien siempre que duermas bien, comas bien, estés motivado y tengas recursos para salir al día siguiente de donde te hayas metido. Eso era algo que tenia muy claro y lo he tenido que mantener en todas las expediciones. En esta última hicimos dos montañas: una en la hicimos cumbre y otra en la que no, y que que voy a repetir dentro de un mes dentro de lo que se llama "Leopardo de las Nieves", cinco montañas que están en dos repúblicas la antigua Unión Soviética, en la cordillera del Pamir y en la del Tian Shan, dos de las cinco cordilleras más altas de la tierra , más exigentes en cuanto a climatología, y luego depende por de la cara por la que tú escales una montaña. He estado en cinco montañas, he escalado dos y voy a la tercera ahora, dentro de un mes, y me quedan dos que intentaré hacerlas  el próximo verano, a ver si se puede entrar en Tayikistán, que es un poco conflictivo. Os sonarán ahora Kafastán, Tayikistan, Pakistán, Afganistán por lo de Bin Laden y todo esto. ¿Sabéis que significa "-tan"? Pues significa "país", país de los paquis, de los Tayikos, etc.

Pregunta ¾ Me gustaría que nos cuentes qué es lo que te hace ir una y otra vez, y dar un paso y otro paso. ¿Qué es lo que te atrae tanto para que subas a una montaña y otra y otra con todos los sacrificios que ello conlleva?

Chus Lago ¾  Me cuesta un poco responder  a esa pregunta porque es la primera vez que me la hacen. Cuando tienes 11 años y te vas a una montaña como era A Madroa, que fue la primera montaña que subí, te apetece subir a otra más y después te apetece subir a otra  y luego a otra más alta. Hay un componente muy grande deportivo, de superación, de competitividad relativamente, pero también hay otro componente mucho mayor de aventuras, de filosofía, de ganas de superarme. No me motiva en absoluto competir con otras personas por llegar antes o por lograr antes un objetivo. Lo que más me motiva es subir sola una montaña o acompañada por un alpinista como mucho y superarme a mí. Recuerdo cuando quería subir al Everest. Sabía a lo que me enfrentaba, a la montaña más alta de la tierra, para ver cómo respondía yo. Si vas en grupo siempre vas a delegar en alguien. Si vas a escalar una montaña en el momento que haya una dificultad el que sea más capaz va asumir esa responsabilidad, se pone al frente de  la cuerda y es  el que te va a sacar. Tú lo que tienes que hacer es tener mucha fuerza, mucha resistencia para seguirle, pero él te va a resolver porque, como se baja por donde se baja y ahí tú delegas,  no tienes ni la cuarta parte de miedo, por alguna razón te quedas ahí metido. Por eso yo quería afrontar esto en solitario, para ver cómo reaccionaba sola. Fui a la sexta montaña más alta del mundo y metida en una tienda es increíble la dimensión que tienen los problemas. No sabes si más grande de lo normal o si en la realidad es así. Cualquier tensión, cualquiera que tiene que recaer sobre ti, si te equivocas te puede costar muy caro. Tiene el contrapunto de que cuando te sale bien es una sensación increíble, pero te hace pensar muchísimo. Yo no podía debatir con nadie cuántas botellas de gas llevo... tres... pero podía llevar seis... pero con seis no puedo... pero si llevo tres y no me llegan... si no puedo beber pues me deshidrato... y es todo un problema. Y cuántos mecheros llevo, porque no los va a llevar fulano, los voy a llevar yo, porque si no los llevo no puedo cocinar, no me hidrato y menudo panorama...  y dónde monto la tienda, la monto aquí o la moto allí... si viniera un compañero diría la montamos aquí porque yo creo que aquí esta zona... No puedes deliberar con nadie y la expedición toma otro cariz. Ahí me di cuenta de que cuando estaba sola o cuando estaba con otra persona al mismo nivel me crecía y ese para mí es el mejor reto. Ahí  te das cuenta de que no eres tan valiente o que a veces lo eres más de lo que crees o cómo superas las cosas, conocerte a ti mismo es algo increíble. Esto es quizás lo que me hace volver una y otra vez. Y también reconozco que hay una parte de vértigo, de emoción, que la vida no sea siempre sea lineal, que creo que puede llegar a cansarte un poco, y necesito eso, que cada año tenga un poquito de riesgo.

Pregunta ¾ Yo te oí en alguna entrevista que escalar no es coger la mochila y subir al monte, que hay que trabajar mucho: Al llegar montar la tienda ,descongelar el agua, que hay que ser egoísta y quedarte cinco minutos descansando, fastidiar a otros. Querría que nos explicaras cuáles son esas tareas, qué sacrificios conllevan y con qué responsabilidades hay que cargar.

Chus Lago ¾ Sí. Tendríais que poneros en situación. Aquí todo es muy fácil. Llegas a casa, abres un grifo, estas esperando por la comida, etc. Allí la situación es limite y uno tiene hambre, pero no es que tenga hambre es que se muere de hambre, y si tú no te pones a cocinar no viene tu madre y te hace la comida... no vas a un supermercado ni entras en una cafetería, es decir, son situaciones de subsistencia, vitales y esto no se da aquí. Entonces cuando uno llega al campamento y va a montar la tienda, si se la puede montar otro, mejor, porque se te van a quedar congeladas las manos. Pero hay que hacer un esfuerzo, montar la tienda, alisar la nieve, etc. Aquí montar la tienda a mí me lleva 30 segundos, porque son dos varillas, pero allí puede ser una hora, una hora y media, porque mientas que buscas el emplazamiento, lo allanas, montas la tienda, que el viento te la lleva, que la ajustas... te puede llevar una hora y media y no te hace ninguna gracia cuando acabas de caminar diez horas, siete horas, lo que hayas caminado. Te montas la tienda, ¡ah! pero hay que coger nieve, para luego derretirla, y no vas a coger la que acabas de pisar, así que tienes que desplazarte algunos metros y llenar unas sacas con nieve y arrastrarla hasta la tienda. A 5000 metros o a 7000 metros de altitud, y ya no quiero contar a los 8000 metros, que caminas al 8% de  tu capacidad física, tiene muchísima menos gracia... entonces si lo puede hacer otro, no lo haces tú. Te quedas dentro de la tienda, con lo cansado que estas es meterte en el saco, y que alguien  te haga la comida y que no te moleste mucho. Al cocinar allá arriba el agua puede tardar en hervir una hora y pico, porque hay que derretir la nieve, porque el agua hierve a una temperatura más baja, sobre 80º ó  70º, y porque necesitas beberte 4 litros, 5 litros. Todo lo que bebas  tiene que ser a partir de derretir nieve, de manera que si estás metido en el saco y tu compañero está pendiente de que la cocinilla no se caiga, no se apague, en una postura incómoda, tocando con la cabeza en la tienda, el viento, no sé qué... si puedes delegar en otro delegas, pero todo esto quema: si el otro delega siempre en ti, esto se nota. Hay que pensar que tu compañero que está sentado aquí, a tu lado. Por mucho cariño, mucha estima y respeto que le tengas te puede llegar a molestar, porque él tiene sus manías, sus costumbres, sus rarezas y porque tú también tienes las tuyas, y mientras el viento te viene por aquí y tu intentas con  la cocinilla hacer la comida, despertarte a las dos de la mañana para empezar a subir, a 20º grados bajo cero que hace en la tienda... si puede hacerte el desayuno el otro, mejor, porque eso significa una hora más de sueño para ti, porque a él le lleva una hora prepararte el desayuno, porque a lo mejor el despertador suena a la una y media, y de la tienda no sales hasta las tres, y no has parado de hacer cosas: no has parado de derretir la nieve, de preparar el desayuno, de prepararte y ha pasado todo ese tiempo. Fijaos que el tiempo aquí y allí es diferente. La altitud y la falta de oxígeno provocan que todo lo hagas con mucha más lentitud y no has parado. Llevas una hora y media por allí y no te da tiempo de hacerlo más rápido y eso es el  problema. Te debes llevar bien y que la expedición no fracase, porque la mayoría de las expediciones que fracasan lo hacen por la mala convivencia. Yo he estado en expediciones en que éramos colegas de toda la vida, y escalábamos juntos, nos veíamos todos los fines de semana, dormíamos en grupo, nos conocíamos muy bien y aquello fue de matarnos de verdad, porque cuando realmente tenemos  hambre no somos tan simpáticos, o cuando tenemos frío o cuando estamos agotado, pero agotado hasta un extremo que no os podéis ni imaginar, ya no eres tan tan simpático, y ahí salta tu carácter de verdad: el otro no preparó el desayuno, lo tuve que preparar yo, el otro no preparó la tienda, tuve que salir yo y ajustar por la noche... y estas cosas te van minando, el carácter realmente sale. Si aquí somos egoísta, allí eres hiper-mega-egoísta. Aquí es muy fácil deceir "no, no, toma tú la ultima galleta", pero allí es que como cojas esa galleta te mato, entonces... hay gente que lo lleva mejor y otra a la que se le ve realmente el carácter.

Chus Lago en la cima del Everest, con las banderas de Vigo y Galicia. (98461 bytes)

Pregunta ¾ ¿Es fácil encontrar quien te patrocine?

Chus Lago ¾ Depende. No, realmente no es fácil ni si quiera para un alpinista que sea conocido, porque muchas veces no es  lo que uno quiere. A mí me ofrecían hacer los catorce Ochomiles patrocinada, pero eso supone también seguir la línea que te marcan. Seguir siendo independiente y al mismo tiempo decidir lo que tú quires no es nada fácil. En Galicia es bastante difícil, pero también lo es en otras regiones, excepto cuatro alpinistas, los demás lo llevan mas o menos. Yo he tenido suerte, pero quizás por que he hecho una escalada muy progresiva. Al principio tenía que trabajar, bueno, sigo trabajando. He tenido que pagar los billetes de avión durante varios meses a plazos,  pero bueno ya llegabas con un currículo, e ibas al ayuntamiento o a un patrocinador y ya ibas avalado por algo. Y a lo mejor te daban doscientas mil pesetas para cuatro, pero para la siguiente ya llevabas otro currículo. Siempre he tenido algo, porque iba avalando con cosas y todo se me puso más facil desde el Everest. Allí fui con una expedición muy barata, muy barata. Hay que pensar que a lo mejor "Al filo de lo imposible" se lleva cien millones de pesetas (600.000 euros), tres millones y medio (21.000 euros). Si consideras que cada una de las tiendas te cuesta 100.000 ptas (600 euros) y que llevas cuatro, que necesitas  cuatro hornillos y cada uno te cuesta 25.000 ptas (150 euros) y que cada uno de los sherpas cuesta 600.000 ptas (3.600 euros), que te cuesta 400.000 ptas (2.400 euros) el oxígeno que lleva cada uno... calcula  lo que me queda a mi: lo justo, pero bueno lo hice, y eso me facilita, que yo en este momento no lo tengo difícil, lo tengo que reconocer.

Pregunta ¾ ¿Cuánto cuesta una botella de oxigeno?

Chus Lago ¾ Me parece que andaba por las doscientas y pico mil pesetas (1.200 euros, porque hay botellas que pesan 9 kg y hay otras que pesan 3 kg. Las que pesaban 3 kg eran más baratas. Imaginaos lo que tiene que ser llevar oxígeno, para que te compense a 8.000 metros llevarte una botella de 9 kg, o dos botellas de seis kg. Os puedo decir que yo allí arriba no puedo llevar mas de 1 kg a la espalda, a 8000 metros, 1kg ó 2 kg porque caminas al 8% de tu capacidad nada más, es decir no te queda energía para mover un dedo. No puedes llevarte 6 kg, pero la gente que lleva oxígeno se puede llevar los kilos que quieran.

Pregunta ¾ ¿Nos puedes poner un ejemplo de rendimiento al 8% de tu capacidad?

Chus Lago ¾ No recorres más de cien metros a la hora y vas un paso, otro paso, y otro. Y como vas metido en esa dinámica no te das cuenta, porque  es progresivo. Pero, por ejemplo, cuando llegué al campamento tres del Everest, y aquí estaba la tienda, y yo estaba discutiendo con mi sherpa, sin moverme. Mi sherpa estaba ahí delante y yo aquí y le decía "¿Pero donde esta la tienda, que tenias que haber subido?", y él me decía "No, no es que... no la traje, pero pacté que me van a prestar una tienda". No le pegué una torta porque no tenía fuerza, claro. Entonces él se metió en una tienda, y al lado había otra tienda vacía y se metió un italiano, Martini, y me metí yo, y a unos 4 metros de nuestra tienda había un muerto, había una tienda rota y una persona muerta. Cuando lo vi, dije "No, no puede estar muerta esa persona. No puede ser una persona". Y entonces entro en la tienda y me pregunta Martini "¿Has visto el cadáver que hay ahí fuera?", es decir, ahí, a tu lado. Igual que yo no tendría fuerza para dar cinco pasos, llegar allí y tapar el cadáver con las piedras y hacer una tumba, pues no lo tuvo nadie. Allí subes y bajas y eso es superfluo, ya puede estar carcomido, bueno, este cadáver estaba bien conservado por el frío, pero en otras condiciones hubiéramos ido allí y lo hubiéramos tapado, pero es que no tienes fuerza para hacerlo. Todo lo que no sea vital sobra. Entras en tu tienda, te sientas y ya no te mueves. Y tienes que decirte "tengo que cocinar, tengo que hacer agua", porque allí no te apetece comer mucho, y haces lo imprescindible, y no te sientas a hablar, ni te tumbas, ni te das una vuelta, te quedas como muerta. Cuando bajé de la cumbre del Everest, cuando ya había pasado seis cadáveres, yo había dejado  los calcetines colgando, porque con la humedad se te pueden congelar los pies, los dedos. Y había pensado que cuando llegara no iba a tener ganas de andar revolviendo por la tienda, y por eso los deje colgando para cogerlos y cambiármelos al llegar. Pasaron cuatro horas desde que me dije "Me los tengo que poner" hasta que lo hice... ¡cuatro horas, cuatro horas! Y sólo tenía que desabrochar y quitarme los botines, lo cual es costosísimo, el patuco que llevas dentro. Pero es que el simple hecho de echarte hacia adelante y tirar de un cordón... tienes que estar respirando, respiras, desatas un cordón. Claro, la gente que lleva oxígeno no, pero aun así también les cuesta. Recuerdo ese detalle, pues eran las siete de la tarde y serían las tantas de la mañana cuando por fin, por fin, me cambié los calcetines. Porque dices "Venga, vamos, quítate los calcetines, venga, ya". No tenía la fuerza de voluntad suficiente para hacerlo. A la mañana siguiente, cuando amaneció, estaba allí, en la tienda, y empecé a meterlo todo en la mochila, porque yo tenía muy claro que no iba a volver allí. Metí un plumífero, un termo..., bueno no pasaba de seis kilos, porque sabía que bajando me iba a recuperar... pues parecía que me habían metido veinte. Entonces me dije "cada veinte pasos me voy a parar", pero me paraba cada cuatro... un, dos, tres, uahj... y me paraba, y ya no podía mas, no era la única, quiero decir que eso es lo que te cuesta.

Pregunta ¾ ¿El campamento base a cuantos metros está de la cumbre?

Chus Lago ¾ Eso varia muchísimo ¿En que montaña?

Pregunta ¾ En el Everest.

Localización y altitud de los campos base en el trayecto de ascenso de Chus Lago. (185008 bytes)

Chus Lago ¾ En el Everest si vas por la cara sur está a 5.000 metros, a 5.200 metros. A partir de ahí, esta el campamento uno, el dos, tres, y cuatro, y el último campamento de altura esta a mil metros de la cumbre, bueno, no, está a mas. Está a 8000 metros, un poquito mas abajo, y el Everest tiene 8.848 metros, a unos 900 metros de la cumbre. Por el otro lado, por el  que subí yo, hay campamento base, campamento base intermedio y campamento base avanzado, porque el glaciar tiene unos 22 km hasta donde empieza el campamento uno. Yo hice mi campamento base a 6.400 metros, que equivale al campamento dos en la otra cara. El campamento dos quiere decir que te pasas una noche ahí y no te pasas 50 días como me pasé yo, y yo ya no bajé. Lo normal es que cada diez días bajes al campamento anterior para recuperarte. Es menos cansado, pero mi estado mental no me permitía dar la espalda a la montaña. De manera que 6.400 metros fue mi altura mínima cuando estuve en el Everest. 

Pregunta ¾ ¿Que profundidad puede tener una brecha de esas?

Chus Lago ¾ En algunas cabría todo este Colegio. Por la cara norte no, hay grietas pero las pasas de un salto o con una ayuda pequeña. En el Kan Tengri ya habéis visto en el vídeo que si no hay rampa, se salta, pero en el Cumu, una cascada de la cara sur del Everest,   no se puede. A veces hay que coger escaleras metálicas y hay que unir tres tramos de escalera para pasar una grieta, y hay que hacer obras de ingeniería. Tienes que descender a la grieta, montar travesaños por debajo, para poder unir dos o tres tramos de escalera.

Colocación y ajuste de escaleras metálicas en el glaciar.  (81205 bytes)

Pregunta ¾ ¿Y el glaciar se mueve, y las escaleras aparecen en otro sitio?

Chus Lago ¾ Sí, sí . El glaciar del Cumu avanza un metro por día, entonces cada dos días hay que revisar y asegurar las escaleras. Hay muchos sistemas. Por ejemplo, eso se pacta con las expediciones. Hoy por hoy  me parece que hay una expedición que se dedica exclusivamente a colocar la cascada, a prepararla, y luego los alpinistas llegan allí y les preguntan cuando les cobran por cruzar la cascada. Cuando estuve yo no era así. Todos los jefes de las expediciones se reunían y bueno, pues a la expedición gallega le tocaba el día tal de este mes y el día tal del otro y a los otros , los ingleses pues... cada dos días... Había un grupo que subía a ajustar todo, una escalera que se había caído, a variar el camino, una estaca que se había salido. Recuerdo que en una ocasión mi tienda estaba en el suelo y cuando llegué diez días, más tarde, estaba a un metro por encima del suelo. Se había movido el glaciar, y estaba totalmente caída. En la cara norte es distinto: una especie de morrena, pero en la cara sur, se va moviendo todo. Esta cara sur es mas fácil, pero la cascada es un poco peligrosa.

Pregunta ¾ ¿Los sherpas te acompañan hasta la cumbre, hasta arriba de todo?

Chus Lago ¾ Depende. Es algo que hay que pactar. Hay sherpas que son guías. Ser sherpa no es un oficio. Es una raza, una etnia, pero muchos de ellos son sherpas de altura, sherpas alpinistas. Algunos portean solamente por el valle, otros portean para alpinistas. A veces los sherpas llevan clientes, pero lo normal es que sean guías europeos o americanos los que hacen esa función. Lo que suelen hacer ellos es cargar, te ayudan a portear las cosas. En el Everest yo llevaba dos sherpas. Uno se encontró mal a partir de los 7000 metros, no era capaz de aclimatarse, y no podía continuar. El otro me acompañó hasta la cumbre, pero él llevaba oxígeno. Casi porteaba para sí mismo. Tenía que llevar su termo con agua, su comida, su tienda, y me daba poca opción, por eso quería llevar dos, porque así no iban tan cargados. Y sí, uno me acompañó hasta la cumbre, pero bueno no hacía de guía. Yo decidía dónde montar la tienda, cuánto gas llevar, qué día íbamos a subir, cuándo no, por dónde, y él iba bastante autónomo. Yo le decía "Quiero que el día 10 en el campamento tres, me tengas esto, esto y esto. Lo llevas como quieras". Siempre iba caminando con otros sherpas. Yo no quería un guía, y además él no tenía tanta experiencia como yo para resolver las cosas. Por otra parte, un guía te quita esa parte tan bonita de la logística,  pero generalmente ayudan, no tienen esa capacidad para resolver ellos las cosas.

Everest (82149 bytes)

Pregunta ¾ ¿Si tú subes, por ejemplo al Everest, llevas un guía?

Chus Lago ¾ Bueno, vas con guía en las expediciones comerciales. Ahí esta el debate que hay en la actualidad. Yo creo que un guía no debería guiar por encima de los 7.000 metros, y están guiando por encima de los 7000 metros. ¿Por qué? Porque a partir de los 7.000 metros ya no eres tú mismo, tienes tantas probabilidades de tener problemas como cualquier otro. De ti depende tu vida y la de tu cliente y eso me parece gravísimo, sobre todo porque el cliente confía muchísimo en ti. Yo ya he debatido esto. Mi opinión es que por encima de los 7.000 metros no deben guiar. Aconsejar sí, pero guiar no, y lo están haciendo. Muchas veces, un sherpa o un guía no te pueden sacar. En el Everest a mí me pasaba algo y yo no podía sacar a mi sherpa ni mi sherpa me podía sacar a mí, yo eso lo tenia clarísimo. Una, porque él no era una persona tan fuerte, si lo fuera no llevaría oxigeno; otra, porque me di cuenta de que él no tenía suficiente experiencia, porque era mucho más delgado que yo, más bajito, y allí , por las características de la montaña, por la travesía, no podía subirme a la espalda y sacarme, ni yo podía hacerlo con él. Yo tenía muy claro que si a mí me pasaba algo no me iba a poder sacar nadie. De hecho yo no llevaba radio, porque como abajo no tenía un equipo urgente al que cual pedir ayuda, pues tenía claro que si tenía que dar la vuelta me la daba, y estaba muy atenta. Además, entre que se enteran de que una española se quedo allí arriba, colgada, y que suben, pueden pasar tres días... si es que alguien quiere subir. Tres o cuatro días. Y a 8.000 metros, casi a 9.000, cuando lleguen yo casi ya no existo. Así que yo tenía muy claro que si no me bajaba yo no me iba bajar nadie. 

Pregunta ¾ ¿Y es casi tan difícil subir como bajar, o quizás mas?

Chus Lago ¾ Físicamente te cuesta más subir porque evidentemente es cuesta arriba. Lo que ocurre es que cuesta abajo uno se relaja. Cuando ya has conseguido el objetivo de la cumbre, cuando ya has llegado a meta, cuando ya has aprobado, te relajas. Pero es que en realidad no has llegado. Llegar es volver al campamento base. Muchos alpinistas, y muy buenos, con mucha experiencia, se han matado a 100 metros de su tienda. Un alpinista italiano, fuertísimo, buenísimo, y se mató en una grieta, no sé si a 50 ó 100 metros de su tienda,  y él conocía lo que le rodeaba al campamento base. Otro, llamado Babuchini,  hizo un record subiendo al Everest en sólo 22 horas, bueno se aclimató subiendo y bajando, es decir subió al campamento base se puso la botella de oxígeno y le tenían preparados los campamentos para darle de comer y de beber y él no se paró en 22 horas, un auténtico récord. Aunque fuera con oxígeno para míi sigue siendo muy especial. Pues este hombre se mató haciendo fotografías unos días después. Él conocía el Everest porque debió estar allí unas siete veces, conocía su clima, ya casi era su país, su cultura, se sentía en casa... se sube al Everest, coge la cámara de fotos, se sale del camino, seguro que sabía perfectamente lo que hacía, y se cae en una grieta y se mata...  Y eso es lo que pasa que cuando desciendes. Por lo general, desconectas mentalmente, y tienes que estar muy atento para rappelar, para colocar la bolsa, un mosquetón. He tenido amigos que se han matado así, que no se sabe que falló. Seguramente se relajaron, estaba cansados y en vez de colocar el mosquetón de esta manera lo colocaron de otra y se mataron. Lo que tienes que hacer es subir a la cumbre, ponerte contento, pero no demasiado, ponte contento del todo sólo cuando bajes del todo, porque te relajas, o desconectas el chip de la atención. De lo que dan ganas en una bajada es de dejarse tirar, y si ves que  hay que saltar de aquí a aquí pues como que te dejas ir,  y es que te dejas ir y hay una pendiente de mil metros,  y de verdad que puedes pifiarla, pero es lo mas cómodo, lo que te apetece, dejarte ir.

Pregunta ¾ ¿Y una persona como tu que a superado tantos y tantos problemas, muchos de ellos de vida o muerte, que consejo nos podrías dar apara cuando nos enfrentemos a a cosas de la vida cotidiana, que tienen su grado de importancia, para poder superarlos,problemas de todo tipo, de autoestima, problemas de estudio, de lo que sea, que nos puedes aconsejar?

Chus Lago ¾ Cada uno va tener su propia autoestima. Para tener confianza en sí mismo cada uno busca sus recursos. Yo necesito estar muy entrenada para tener confianza en mí misma, y cuesta mucho trabajo. Cada uno tiene que buscar sus recursos. Si no confías en ti mismo, en lo que tú tienes de bueno, no te va a salir nunca nada.Tienes que tener confianza en ti mismo, porque eso quiere decir que  vas a ser capaz de hacer cosas, vas a ser capaz de enfrentarte a ellas, y eso es a veces lo que te da miedo, porque es mas cómodo decir  no lo puedo hacer, me escondo, no soy capaz. Sí eres capaz, lo que pasa es que te pones a ti mismo en una situación de enfrentarte a esto, y lo que te da miedo es enfrentarte a esto. Lo que he descubierto es que el peor enemigo vive dentro de uno mismo, no está afuera. El enemigo de la montaña no es la montaña, eres tú mismo. El enemigo de cualquier cosa, como puede ser un examen, un trabajo, una carrera, estáa dentro de ti mismo... es que tú no confíes en ti mismo, o te excedas en la confianza, en el equilibrio. Creo que hay que mirar más hacia dentro, incluso más que hacia afuera. Lo que he descubierto es que somos capaces de hacer lo increíble. Dices túu "no llego, no llego" pero sí, sí que llegas. Recuerdo, por ejemplo, estar ante un examen, y yo no tengo un coeficiente ahí bestial... así que, bueno, voy a ver hasta dónde soy capaz de llegar y conseguir sacar la mejor nota de 55 personas. Y al día siguiente en otro examen suspender... lo que quiero decir es que uno es capaz de hacer lo que no se imagina. Yo me di cuenta en el Everest. A veces pensaba, "es como para morirse ahora", y aguantas, y aguantas... sólo depende de una cosa, de lo que tú quieras. Eso es lo único que te hace falta. Si vosotros queréis, os puedo asegurar que todos subís al Everest, que todos llegáis a ser lo que os propongáis, no me cabe ninguna duda. Lo que sucede es que el secreto esta ahí, en que queráis hacerlo, en que deséis hacerlo, y encontréis la voluntad para llevarlo a cabo. Eso no significa, "ay, lo deseo, me gustaría". No. Eso significa que saquéis todo de vosotros para hacerlo. Emtonces sí, sequero que si os proponéis una cosa al final la hacéis ¿Qué hace falta? Determinación, voluntad, querer, nada más, querer.

Pregunta ¾ ¿Cual sería la edad mas adecuada para empezar con el alpinismo a gran escala?

Chus Lago ¾ Bueno, lo que es el alpinismo, alpinismo, metidos allí, suele ser gente de entre los veintitantos, treintaitantos, cuarenta. Alguno joven  también hay, de veinte años, pero siempre un poco agrupado. Los Iñurrategui eran bastante jóvenes. Uno de ellos, porque el otro se mató, acaba de terminar uno los catorce ochomiles. Son dos vascos, que a vosotros no os sonarán, pero son de lo mejor que hay en España, y tienen unos veinte y pico años, No es lo normal. Llama la atención porque los catorce ochomiles, en ocho años... son bastante jóvenes, pero como esto requiere cierta madurez, un tipo de sacrificio y de ejercicio físico, les puede gustar más o se les da mejor. También la aclimatación se le da mejor a gente un poco mayor. Pero para hacer montaña de cualquier tipo se puede a cualquier edad. Y para hacer escalada deportiva cuanto mas joven mejor, porque eres mas ágil, tienes menos peso, porque es mas acrobático, y porque el factor riesgo esta minimizado. En el rocódromo, en las escuelas, es normal que a la gente más delgadilla, más joven, se le de mucho mejor. Hay cualidades como la flexibilidad o la potencia que es mejor cuanto más joven seas. En cuanto a laresistencia general requiere un poco que te la formes. Lo otro es para ciertas edades, luego ya lo vas perdiendo.

Pregunta ¾ ¿Cuando bajaban los Iñurrategui y uno se mató, el otro hermano sería consciente de todo?

Chus Lago ¾ Yo lo leí por internet, pero verdaderamente no me dio tiempo. Dos hermanos, Alberto y Félix. Félix se mató haciendo su decimotercer ochomil y Alberto consiguió hacer el 14, el Anapurna. No conozco bien la historia porque me no me dio tiempo de leerla. Lo que ocurre mucho a esas altitudes, allá arriba en el Everest, cuando tienes problemas de mala aclimatación, aparte que te puede pasar dentro de un cuadro físico, se te hincha la cabeza, te hinchan las manos, se te hincha el cuerpo... y psicológicamente empiezas a hacer tonterías; Joan García un portugués, que también hizo el Everest sin oxígeno unos días antes de que yo subiera, no tiene nariz, ahora lleva una de plástico. Perdió la nariz, las orejas, por congelación. Los dedos de las manos y los pies también se le congelaron y todo porque prefirió no utilizar oxigeno un momento. Prefirió pagar con la nariz, las orejas, los dedos, y porque además no era consciente de lo que estaba pasando. En el campamento base, él estaba bajando y  sus compañeros le  estaban diciendo que se pusiera el oxígeno, porque estaba diciendo tonterías, pero no se enteraba, porque en ese momento no eres consciente. Imaginaos que estáis estas hablando conmigo y me decís "ponte el oxigeno" y os contesto "pero si yo no necesito nada, que voy aquí con fulano y él me va cuidando". Y pensáis pero cómo está esta...  hay personas que creen que hay fantasmas, que están con fulano, que se creen que tienen 15 años en vez de cuarenta y cosas así. A mí, cuando subí en el 92 al Everest me preguntaban "¿Chus, cuántos años tienes? ¿De dónde eres? ¿Y con quién estas saliendo?"  Y cosas así, cosas que conocía para ver si decía alguna tontería... pero eso te puede pasar.... 

Pregunta ¾ ¿Has estado alguna vez al borde de la muerte?

Chus Lago ¾ Sí, sí que estuve en alguna situación comprometida. El Annapurna, en el que Alberto Iñurrategui hizo el ultimo de los ochomiles, es la montaña mas peligrosa, tiene más muertes. Allí nos cayeron seis avalanchas, se nos llevaron las tiendas, nos envolvió una y pasamos muchos sustos. En el 92 hubo en el Everest un terremoto que desprendió dos seracs que había a mil y pico metros, y estuvo a punto de matarnos, porque caen a plomo. Éramos cuatro alpinistas y salimos como pudimos, algún compañero mío cayo en una grieta, pero estábamos unidos. En el Pico Comunismo íbamos metidos en una avalancha o una posible avalancha. Yo eso lo tenía muy claro: iba descendiendo y la montaña se venia conmigo. Si no fuimos hacia adelante fue porque dios no quiso... no rompimos ni la placa. Ha habido situaciones que fueron siempre al limite, pero no fueron catastróficas, he tenido mas suerte que otras personas.

Pregunta ¾ ¿Nos dijeron que si le echaras una carrera a un deportista le pasabas y por mucho?

Chus Lago ¾ No, yo no creo que le gane a nadie haciendo una carrera, porque yo....

Jorge Méndez (profesor de Ed. Física) ¾ Yo la he visto entrenar, y le he visto con un pulsometro, con 15 ó 20 kg a la espalda y con un tapiz volante haciendo series largas. Eso no lo hace cualquiera. Lo de Chus Lago es comparable a Miguel Induráin, o alguien a si. Le haremos una prueba en un laboratorio de fisiologia con un espirómetro, un tapiz y con un electrocardiograma etc...., además de que tiene un buen corazón, porque es buena persona, tiene un corazón a nivel de un deportista de lo mejor del mundo. Eso es a lo que te referías. ¿Algo mas? Pues le obsequiamos con el gran aplauso que se merece.

Historia del Everest
Expediciones más célebres

La más mítica: 1924. Mallory e Irvinde desaparecen cerca de la cumbre intentando escalar el Everest desde el Tibet. Siempre quedó la duda de si llegaron al punto más alto.

Principales obstáculos y rutas de Mallory e Irvine en 1924. Haga clic para ampliar. (307810 bytes)

La más celebre: 1953. El 29 de mayo, Edmund Hillary y Tensing Norgay consiguen la primera ascensión a la cumbre.
Lás más grandes: 1960; 1975. Los chinos consiguen en el 60 la primera conquista del Everst por la vertiente tibetana. Componen el grupo 214 escaladores. En el 75 hacen la segunda ascensión. Esta vez el grupo consta de 410 escaladores.
La más pesada: 1973. Una expedición italiana por la ruta nepalí con 2.000 porteadores, 100 sherpas de altura, 64 escaladores y 3 helicópteros.
La primera mujer: 1975. La japonesa Junko Tabei desde el Nepal.
La primera a pulmón libro: 1978. Reinhold Messner y Peter Habeler hacen la primera ascensión sin ayuda de oxígeno artificial.
La más ligera: 1980. Reinhold Messner sube por primera vez (y única) en solitario desde el campamento base avanzado (6.500 metros) hasta la cumbre (verano, vertiente tibetana).
La más fría: 1980. En la primera ascensión invernal al Everest, los polacos tomaron en la cumbre una temperatura de 56º C bajo cero.
Las más rápidas: 1986; 1988. Después de varias semanas de aclimatación en el campamento base, los suizos Loretan y Troilet suben en un día y medio la cara norte del Everest. En 1988 el francés Marc Batard sube en menos de 24 horas hasta la cumbre, después de haberse aclimatado y teniendo el camino preparado por los sherpas.

Cómo llegar al Labor:

Como se puede apreciar en el siguiente plano (haga clic sobre él para ampliarlo), nuestro Colegio está situado en la Avda. de las Camelias nº. 53, en pleno centro de Vigo, al pie del Monte del Castro y a menos de 1 km. del Ayuntamiento. A apenas 50 metros contamos con las paradas del transporte urbano con las líneas C4A, C4B, C4C, C6, 7, 11, 12B Y 17, con lo que queda resuelta la conexión con cualquier punto de la ciudad.

Haga clic para ampliar el plano (129326 bytes)

 

barra.gif (2323 bytes)

Página creada el 22/11/97

© Colegio Labor

Reservados todos los derechos

barra.gif (2323 bytes)